In 1966 (het jaar van zijn toetreding tot de Katholieke Kerk) moest de auteur Gerard Reve voor de rechtbank in Amsterdam verschijnen na een aanklacht wegens godslastering, wegens een passage in Nader tot U waarin Reve beschrijft hoe hij gemeenschap heeft met een als ezel geïncarneerde God.

Kijk, dat vind ik dus grappig, zo’n boek, waarin wat grapjes staan over goden en over God weet niet wat. Een goed verhaal doet een beroep op je fantasie en haalt je uit wat doorgaat voor realiteit. In je fantasie kun je zo ver of niet ver gaan als je zelf wilt met de verbeelding van hoe de Reve en De Heere eruit zou zien.

Leest er, behalve wat vijftigers zoals ik, nog wel eens iemand een verhaal? Tegenwoordig zouden er bij zo’n Ezelsproces door honderden pubers Grok filmpjes gemaakt worden van Reve die dan seks heeft met een ezel. Dat soort grensoverschrijdende filmpjes word ik kotsmisselijk van.

Ik heb eens een verhaaltje geschreven over Geertje de Rat. Met een grappig onecht fotobewerkinkje erbij. Met AI zou dat veel echter kunnen. Maar ik wil dat niet! Ik wil me niet constant afvragen of iets echt is of niet. En ik vind het vaak gewoon ronduit schokkend die filmpjes.

Waarom hebben we die drek nodig? De werkelijkheid is toch spannend genoeg? Vanwaar sowieso die hang naar prikkels? En dan ’s avonds zeker downers gebruiken tegen de overprikkeling.

Geef mij maar een goed boek. Van de bibliotheek.

Boeken lezen, zingen, dansen, een wandeling in het bos zonder sigaret. Ik kan het iedereen aanraden die de wereld niet meer snapt.